El Cazador Admirable

Το εγχείρημα του τόμου αυτού είναι να τοποθετήσει ορισμένα θεμελιώδη θέματα της φιλοσοφίας του Νικολάου Κουζάνου, του οποίου ο βίος και το έργο καλύπτουν το πρώτο μισό του 15ου αιώνα, στο πλαίσιο μιας νέας και συνάμα ήδη δοκιμασμένης χριστιανικής οικειοποίησης του πλατωνισμού.
Ο τίτλος παραπέμπει σε μια προσωνυμία που χρησιμοποίησε ο Κουζάνος σε ένα από τα τελευταία έργα του για να αναφερθεί στον Πλάτωνα: mirabile venator, θαυμαστός κυνηγός. Ο κυνηγός που καταδιώκει το θήραμα, την ίδια τη σοφία, και έχει φτάσει όσο μακριά μπόρεσε. Δεν είναι όμως ένας μοναχικός κυνηγός· διατρέχει τα πεδία όπου η σοφία μπορεί να θηρευθεί συνοδευόμενος από τις πολλαπλές παραφυάδες του ή explicationes· είναι ο ίδιος και η παράδοση που εγκαινίασε –αν και όχι χωρίς προδρόμους, όπως θα φανεί– και η οποία αναπτύχθηκε επί αιώνες.

Πρόθεσή μου είναι να χαράξω μια εικόνα στην οποία να διακρίνονται με καθαρότητα τα εντονότερα και θεμελιωδέστερα χρώματα της κουζανικής φιλοσοφίας, και να δείξω σε ποιο βαθμό προέρχονται από την εμβάθυνση –και σε ορισμένες περιπτώσεις από την ανάκτηση– ορισμένων θεμάτων που του προσφέρει η πλατωνική παράδοση, η οποία παγιωνόταν από την Ύστερη Αρχαιότητα έως τη δική του εποχή. Ακόμη κι αν ασκεί κριτική στον «Πλάτωνα» και στους «πλατωνικούς», ο Κουζάνος δεν παύει να θεωρεί τον εαυτό του μέρος αυτής της παράδοσης. Τίποτε δεν είναι πιο εύγλωττο από μια περιθωριακή σημείωση γραμμένη με το ίδιο του το χέρι, που μπορεί να διαβαστεί σε ένα από τα χειρόγραφα της βιβλιοθήκης του το οποίο περιέχει την Πλατωνική Θεολογία του Πρόκλου και αναφέρει: nota nostra familia.